قالی های این منطقه به سبک روستایی باف است.

ویژگی بافت: 

• گرة متقارن 
•  ابعاد: قالیچه
•  ضخامت و سنگینی و پرزهای بلند 
•  رنگرزی: بیشتر طبیعی و بعضاً شیمیایی
•  رجشمار 15 تا 25 (روستایی) 30 تا 40 (شهری)
•  بافت تخت
• دار عمودی ثابت
• تار و پود پنبه ای، پرز پشمی - مواد اولیه از پشم (دست ریس)

طرح: 

  گل و بوته، دسته گلی، پر طاووسی، گل های خوشه ای افشان در گلدان یا به صورت منظم، نقوش گیاهی شبیه پر طاووس.
رنگ:

قهوه ای متمایل به شتری برای زمینه ـ قرمز دوغی، چهره ای، لاکی قرمز دانه، لاکی گلخاری و لاکی روناسی، آبی، سبز روشن و سیر، زرد طلایی، نارنجی، سورمه ای، آبی سیر و روشن، کرم و فیروزه ای.

ملایر: 

مرکز عمدة بافت قالی های لری در غرب ایران
  بافت به شیوة گذشته:

• حسین آباد
• ازندریان
• کسب
• ننج

  بافت به شیوة شهری:

• جوزان (رجشمار 35)
• مانیزان
• ملیتسن
• طائمه
• بیغش

ویژگی کلّی بافت: 

• تار و پود پنبه
• پرز پشمی
• قالی های اصیل یک پود ضخیم هستند.

طرح:

نقوش ماهی، گل و بته های ساده با خطوط نیمه گردان در قالب های لچک و ترنج 
   کبودر آهنگ (کبوتر آهنگ):
  دو منطقة داق داق آباد
   مهربان   متأثر از قالی های: 

ترک: درشت باف یک پود
کرد: متأثر از بیجار، بافت محکم دو پود

  اسدآباد:
    ویژگی کلّی بافت: 

   طرح: نقش هراتی (ماهی درهم)، لچک و ترنج یا بدون ترنج.

  تویسرکان: ویژگی کلّی بافت: 

• درشت باف پرز بلند 
• پشم محلی با رنگ طبیعی
• گرة ترکی با دست  
• ابعاد: قالیچه
• رنگ آبی تند مشترک میان تویسرکان و نهاوند و ملایر

طرح: لچک و ترنج های نسبتاً بزرگ و کوچک

  نهاوند