محسن جلال پور چنین نوشته است:

بازديد از نمايشگاه فرش دستباف قم برايم شوق انگيز بود. در هم تنيدن تار و پود زندگي وآيينه هنر ناب ايراني.

ظرفيت فرش دستباف قم  براي بازار داخلي وصادرات بسيار زياد است.گويي هر چه زمان مي گذرد، ارزش سرانگشتان ظريف قالي بافان قمي بيشتر ارج و منزلت پيدا مي كند.
به قول علي اصغرداوري، شاعر جوان ؛

 پا مال کن تو نیز دلم را که غافلی
پا خورده اش عزیز من این فرش بهتر است

در نمايشگاه قم فرش هايي درطرح و رنگ هاي متنوع  ديدم  كه هر كدام دنيايي از زيبايي و ولطافت را در تار و پود خود گنجانده بودند.

هرچند فرش ايراني در دهه هاي گذشته همواره يكي از مهم ترين اقلام صادراتي مابوده اما سال هاي طولاني است كه فرش از صدر تراز تجاري ايران جارو شده و ديگر جايگاه گذشته را ندارد.
اينكه مختصات بازار و شرايط مصرف اين كالا   در دنيا تغيير كرده به جاي خود، ولي ما براي حفظ جايگاه فرش چه كرده ايم؟

هر تخته فرشي كه در گوشه و كنار كشور ما بافته مي شود، تابلويي از هنر ناب ايراني است اما از خود پرسيده ايم چرا به اين هنر ناب اين قدر جفا كرده ايم؟

اين كه بافندگان ما كمتر خود را با ذائقه خريدار و شرايط بازار تطبيق داده اند به جاي خود اما  سؤال اين است كه اين همه دستگاه دولتي و تشكل و انجمن و اتحاديه براي بازگرداندن شكوه به تار و پود اين هنر ناب ايراني چه كرده اند؟
براي صنعت فرش ايران سه پيشنهاد دارم:

اول: بايد به توليد فرش هاي هنري و با كيفيت به جاي فرش هاي مصرفي رو آورد

 دوم: شناسنامه داركردن فرش، به گونه اي كه از اين شناسنامه بشود به عنوان  وثيقه هم استفاده كرد
 سوم: ايجاد برند جهاني براي فرش ايراني

فراموش نكنيم، توليد و صادرات فرش فقط يك  كنش و فعاليت اقتصادي نيست. صادرات فرش يك دغدغه فرهنگي و يك حركت جهادي براي صادرات هنر ناب ايراني است.
چه خوش مي گويد شاعر جوان ما:

تا عشق کوله بار مرا بسته، دوستان
جای درنگ نیست که رفتن مقدّر است
گیرم هزار بار بیفتم به خاک و خون
پرواز: مشق عاشقی هر کبوتر است
یک پای داده ایم به این راه و ـ باز هم
انگار جاده منتظر پای دیگر است