به گزارش روابط عمومی مرکز ملی فرش ایران، در دوران ایلخانیان تیموریان و ترکمانان مصادف با قرون هفتم، هشتم و نهم هجری قمری نشانه هایی از رواج هنر قالی بافی در برخی نقاط ایران همچون فارس در مرقومات تاریخ نویسان به چشم می خورد.

قالی های دربار حکام مغول و فرش هایی که داخل بقعه مبارکه حرم امام رضا (علیه السلام) در سفرنامه ابن بطوطه (۷۲۵ ه.ق.) بدان اشاره شده است از آن دست هستند. در خصوص دوران حکومت تیموریان روایتی از تیمور لنگ در دست است که اگر چه می تواند بسیار اغراق آمیز باشد، لیکن به وسعت هنر قالی بافی در ایران آن زمان اذعان دارد.

سیسیل ادواردز، قالی شناس معروف انگلیسی به قالی های نفیس دربار اوزون حسن یکی از مهم ترین حکام دوران ترکمانیان در تبریز اشاره می کند.(حدود سالهای ۸۷۸-۸۷۹ ه.ق)

از نمونه طرح‌ فرش های دورهٔ تیموریان نسخه‌های خطی خمسهٔ جامی (متعلق به ۸۱۷ شمسی) متعلق به موزهٔ کاخ گلستان و هم چنین در برخی از کارهای مینیاتوری این زمان متعلق به قرن دهم هجری آمده است.

شاهرخ چهارمین فرزند امیر تیمور گورکان به کار هنر و هنرمندان علاقه مند بود و زمینه‌هایی برای پیشرفت صنعت فرش در آن زمان فراهم بوده است. «جوزا فا باربارا» (Josa fa Barbara) سفیر ونیز در دربار اوزون حسن - موسس سلسلهٔ آق قوینلو‌ها در تبریز از قالی‌های عالی کاخ این امیر سخن می گوید. در برخی از تابلوهای «هانس هولبین» (Hans Hulbein) نقاش آلمانی آغاز قرن دهم هجری تصویرهایی از قالی ایران دیده می‌شود.

از روی این تصاویر می‌توان دانست که بیشتر قالی های پیش از قرن نهم هجری، کوچک و نقشهای آن هندسی و با نگاره‌هایی از جانوران و تقلید شده از طبیعت بوده است.