علامه دهخدا سپس با حوصله و دقت زیادی به تشریح ویژگی های این فرش های ایرانی جا خوش کرده در موزه های لندن اشاره کرده و می نویسد: ...
به گزارش روابط عمومی مرکز ملی فرش ایران به نقل از سایت اطلاع رسانی فرش ایران،آن فرش، قالی بزرگی است که طول آن 10 متر و نیم و عرض آن قدری کمتر از 5 متر و نیم است (5/34 فیت و 5/17 فیت) و از روی تخمین معین کرده اند که این قالی تقریبا 32 میلیون گره دارد. دور ترنج مرکزی را نقش های کوچکی به گلی که با گل شاه عباسی موسوم است احاطه نموده است و آن عبارت از نقش مدور یا بیضی شکلی است که وسط آن گل و دور آن را احاطه ای از گل با برگ گرفته. در هر گوشه متن قالی یک چهارم ترنجی کشیده شده، مثل این که از آن آویزان است. متن قالی از نقش گل و برگ پوشیده شده و آنها نقش تاک مشبک و پرکاری را با نظم کامل تشکیل می دهند. گل ها با رنگ های گوناگون خود روی زمینه سرمه ای رنگ، برجسته به نظر می آید، رنگ قرمز که با زمینه سرمه ای تباین دارد، زیاد شفاف نیست و مایل به رنگ قندیل است، رنگ سبز نیز در این نقشه از رنگ های برجسته است. در حاشیه قالی نقش های کتیبه ای است که بین آنها گل شاه عباسی می باشد. مساله قابل توجه آن که نقش حاشیه این قالی روی کاشی های دیوار صحن مسجد اردبیل دیده می شود. در حاشیه این قالی اسم مقصود کاشانی برده شده است ولی معلوم نیست که این شخص سازنده و بافنده قالی بوده یا تقدیم کننده آن. تاریخ قالی بر طبق این نوشته 942 ه – ق – م (1536) است. این قالی شاهکاری از شاهکارهای صنعت زمان شاه طهماسب می باشد و تصور می شود که در تبریز بافته شده باشد زیرا جنس پشم آن این مطلب را تایید می نماید.